Dystymia: przewlekły smutek

Wszyscy wiemy, jak to jest przechodzić w życiu przez trudny okres, gdy ogarnia nas głęboki smutek, a negatywne myśli zmuszają do przemyślenia wielu różnych spraw w naszym życiu. Czasami po prostu po przejściu przez te trudne chwile możemy się wiele nauczyć, a także znaleźć odpowiednie strategie radzenia sobie ze stresem, czasem jednak efektem może być dystymia.
Dystymia

A teraz… co w sytuacji, jeśli rozwinie się u Ciebie dystymia, czyli po prostu przewlekły smutek? Co się stanie, jeśli ten wewnętrzny dyskomfort, smutek i rozpacz nie zostanie ostatecznie rozwiązany i wciąż będzie „ciągnął” nas w dół każdego dnia?

W tym przypadku mówimy o zaburzeniu o nazwie dystymia, które nieco różni się od klasycznej depresji, a o którym zdecydowanie warto wiedzieć trochę więcej.
Zapraszamy do przeczytania dalszej części artykułu, co pozwoli Ci lepiej zrozumieć ten typ choroby.

Co to jest dystymia lub inaczej przewlekły smutek?

Depresja

Choroba ta jest rodzajem lekkiej depresji, w której występują w niej niezwykle ważne wyraziste niuanse stanów emocjonalnych, a którą piąte wydanie klasyfikacji zaburzeń psychicznych „Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders” (DSM-5) wyraźnie określa także pod inną nazwą: uporczywe zaburzenia depresyjne.

Na początek wyjaśnimy więc podstawowe cechy tej choroby, jaką jest dystymia:

  • Dystymia jest stanem przewlekłego smutku i zniechęcenia. Nie występują w niej żadne okresy pogorszenia lub poprawy stanu pacjenta, negatywne doznania emocjonalne często mogą trwać dłużej niż dwa lata.
  • Warto wiedzieć, że dystymia nie zależy od obecności lub braku jakichkolwiek „czynników zewnętrznych”, co oznacza, że nie jest konieczne wystąpienie jakiejś przyczyny typu strata kogoś lub czegoś, czy też rozczarowanie z jakiegoś powodu, aby wywołać tego typu chorobę.
  • Jej pochodzenie jest w pełni naturalne, prawie zawsze jest to choroba dziedziczna i zazwyczaj dotyczy kobiet.
  • Zwykle pojawia się w wieku około 21 lat.
  • Dystymia może osiągnąć nawet bardzo zaawansowane stadium, w którym na przykład osoba chora nie jest w stanie nawet zadbać o siebie i potrzebuje codziennej pomocy w podstawowych zadaniach, jak jedzenie ubieranie się… Są więc przypadki, jak już powiedzieliśmy wcześniej, w których dystymia objawia się bardzo wyraźnie.
  • Pomimo elementu dziedzicznego choroby, stres ma tendencję do jeszcze mocniejszego pogarszania uczucia przygnębienia, aż do momentu, w którym w końcu chory wpada w jeszcze poważniejszy stan opisany powyżej.
  • Dystymia dodatkowo cechuje się zmiennością nastrojów, zmęczeniem, bezsennością, zaburzeniami odżywiania oraz trudnościami z koncentracją.
  • Jeśli dystymia nie zostanie odpowiednio wcześnie poddana leczeniu, może doprowadzić ona do poważnej depresji, która jest jeszcze poważniejszym zaburzeniem psychicznym, któremu często towarzyszy gniew, wściekłość, a nawet próby samobójcze.
  • Jest to bardzo niebezpieczna choroba, która pokazuje nam jak ważne jest odpowiednio wczesne rozpoczęcia leczenia tego typu problemów.

Jak się leczy dystymię?

Smutna kobieta

Przede wszystkim należy wyraźnie podkreślić, że dystymia jest chorobą, którą należy kontrolować i leczyć przez całe życie. Czy jednak chorując na nią możemy cieszyć się komfortowym życiem na co dzień? Oczywiście. Można je osiągnąć o ile będziesz stosować się do następujących wskazówek:

  • Regularnie zażywane leki przeciwdepresyjne.
  • Poddawanie się zabiegom psychoterapii poznawczej i behawioralnej, nawet bardziej niż terapii grupowej.
  • Regularne monitorowanie stanu zdrowia przez całe życie.
  • Obecność dobrego kręgu wsparcia społecznego i prywatnego.

Musimy pamiętać przede wszystkim, że dystymia jest chorobą dziedziczną, a zatem jej przyczyny są całkowicie naturalne. Prawie zawsze występują niewielkie zmiany w neuroprzekaźnikach serotoniny.

Oznacza to, że leczenie farmakologiczne będzie skuteczne, i że bez wątpienia terapia psychologiczna okaże się bardzo pomocne. Jednak te zabiegi muszą być regularnie stosowane przez prawie całe życie chorej osoby. Możesz więc prowadzić zupełnie normalne codzienne życie, możesz iść do pracy i spełniać swoje marzenia i cele.

Obecnie osoby, u których zdiagnozowano tę chorobę muszą zdać sobie sprawę z własnego schorzenia i wypracować wielką siłę wewnętrzną, która pozwoli im zrozumieć, co się wydarzyło.

Jest to choroba, która musi być stale pod kontrolą, należy ją leczyć i przede wszystkim odpowiednio łagodzić ewentualne źródła stresu i niepokoju, ponieważ mogą one stać się przyczyną wyzwalającą najpoważniejsze stadium choroby, jaką jest dystymia.

Kobieta w depresji

Pamiętaj również, że jeśli ktoś w Twojej rodzinie zachorował na tę chorobę, masz większe prawdopodobieństwo, że u Ciebie dystymia także się rozwinie. Podejmij więc działania zapobiegawcze już teraz, skontaktuj się z lekarzem i dostosuj się do wszystkich jego zaleceń.

Podsumowując, musimy również zwrócić uwagę na to, że ważną kwestią jest umiejętność odróżnienia dystymii od typowej depresji:

  • Dystymia pojawia się zwykle około 21 roku życia lub wcześniej i jest to stan permanentnego smutku, dla którego nie ma widocznych żadnych powodów lub przyczyn.
  • Trwa on od półtora roku do dwóch lat, a jeśli nie zostanie odpowiednio wcześnie poddany leczeniu, może przekształcić się w bardziej poważną chorobę, depresję, której czasami towarzyszą nawet próby samobójcze.

Pamiętaj o tym!